Pertempuran Manzikert pada tahun 1071 mengubah perjalanan sejarah Anatolia. Tentera Seljuk di bawah Alp Arslan menewaskan Maharaja Byzantine Romanos IV, membuka ruang kepada kemasukan kelompok Turki ke wilayah Byzantine. Beberapa tahun kemudian, seorang putera daripada keluarga Seljuk muncul dan mula membina kuasanya sendiri. Namanya ialah Suleiman ibn Qutalmish.
Suleiman bukan berasal daripada cabang utama keluarga Seljuk yang ketika itu memerintah Empayar Seljuk Agung. Ayahnya, Qutalmish, merupakan sepupu Alp Arslan dan pernah mencabar beliau dalam perebutan takhta Seljuk.
Selepas Qutalmish tewas dan terbunuh pada tahun 1064, Suleiman melarikan diri bersama tiga orang saudaranya ke kawasan Pergunungan Taurus. Mereka kemudian berlindung bersama kelompok Turkmen yang tinggal di luar sempadan Empayar Seljuk. Sultan Alp Arslan bertindak balas dengan melancarkan beberapa ekspedisi hukuman terhadap kelompok tersebut.
Daripada empat beradik itu, hanya Suleiman yang berjaya bertahan daripada serangan-serangan tersebut. Pengalaman ini akhirnya membolehkannya mengukuhkan kedudukannya sebagai pemimpin kelompok Turkmen yang semakin berpengaruh.
Selepas Manzikert, Anatolia berada dalam keadaan yang tidak menentu. Empayar Byzantine dilanda perebutan kuasa, sementara kelompok Turkmen bergerak semakin jauh ke wilayah barat. Suleiman mengambil kesempatan daripada keadaan ini dan sekitar pertengahan 1070-an mula membina pengaruhnya di Anatolia.
Pusat kuasanya berkembang di sekitar Nicaea, atau İznik pada hari ini. Dari sini, Suleiman bukan sahaja berhadapan dengan Byzantine, tetapi turut menjadi sebahagian daripada politik Byzantine yang semakin rumit. Para pemerintah Byzantine sendiri mula melihat pemimpin Turki sebagai sekutu yang boleh membantu mereka dalam perebutan kuasa.
Pada tahun 1078, Suleiman menyokong Nicephoros III Botaneiates dalam usaha merampas takhta Byzantine. Botaneiates akhirnya berjaya menjadi Maharaja Byzantine, menunjukkan sejauh mana pengaruh Suleiman telah berkembang.
Namun, hubungan antara Suleiman dan Byzantine tidak sentiasa aman. Apabila Alexios I Komnenos menjadi maharaja pada tahun 1081, kedua-duanya memilih untuk membuat perjanjian. Suleiman memperoleh ruang untuk mengukuhkan kedudukannya di Anatolia, sementara Byzantine dapat mengurangkan tekanan ketenteraan di sempadan timurnya. Tetapi keamanan itu tidak bertahan lama.
Suleiman kemudiannya bergerak ke arah selatan dan pada tahun 1084 menawan Antioch, salah satu kota terpenting di rantau tersebut. Ia akhirnya membawa Suleiman berhadapan dengan cabaran daripada keluarganya sendiri.
Sultan Malik Shah I, pemerintah Empayar Seljuk Agung, tidak mahu melihat cabang keluarga Qutalmish membina sebuah kuasa yang terlalu luas. Pada tahun 1086, Suleiman berhadapan dengan Tutush, saudara Malik Shah yang menguasai Syria. Pertempuran itu berakhir dengan kekalahan Suleiman dan kematiannya.
Suleiman ibn Qutalmish mungkin tidak hidup cukup lama untuk melihat negara yang dibinanya mencapai kemuncaknya. Tetapi beliau merupakan antara tokoh pertama yang mengubah kehadiran Turki di Anatolia daripada sekadar gerakan ketenteraan dan penghijrahan kepada sebuah kuasa politik yang tersusun.
