Selepas pemerintahan Raja Menua, Kerajaan Urartu memasuki fasa baharu yang lebih agresif dari segi peluasan wilayah. Asas yang dibina dari segi pentadbiran dan kejuruteraan membolehkan kerajaan ini bergerak keluar dari kawasan teras di sekitar Tasik Van.
Di bawah pemerintahan anak kepada Menua, Argishti I, peluasan wilayah mencapai tahap yang ketara, terutamanya ke arah kawasan yang kini dikenali sebagai Armenia. Salah satu pencapaiannya yang paling penting ialah pembinaan Kubu Erebuni, yang menjadi asas kepada kota Yerevan hari ini.
Pembinaan ini bukan sahaja bersifat ketenteraan, tetapi juga strategi untuk mengawal kawasan baharu. Dengan langkah ini, Urartu berjaya mengukuhkan kehadirannya di wilayah luar. Ia menandakan peralihan daripada pertahanan kepada pengembangan.
Anak kepada Argisthi I, Sarduri II, meneruskan kempen ketenteraan secara meluas. Di bawah pemerintahannya, sempadan Urartu mencapai keluasan maksimum, menjadikannya salah satu kuasa utama di rantau tersebut.
Dalam tempoh antara 764 hingga 734 SM, beliau juga membina Kubu Çavuştepe yang dikenali sebagai ‘Sardurihinili’, yang membawa maksud ‘kota Sarduri’ sempena nama pengasasnya.
Namun, peluasan ini juga membawa kepada pertembungan yang lebih kerap dengan Empayar Assyria. Konflik antara dua kuasa ini menjadi semakin sengit dan berpanjangan. Walaupun kuat, tekanan dari luar mula memberi kesan kepada kestabilan dalaman.
Dalam tempoh ini, anak kepada Sarduri II, iaitu Rusa I berdepan dengan tekanan yang semakin berat, termasuk serangan besar dari luar dan cabaran dalaman. Wilayah yang terlalu luas menjadi terlalu sukar untuk dikawal sepenuhnya, dan kebergantungan kepada kempen ketenteraan mula melemahkan sumber dalaman.
Walaupun usaha dilakukan untuk mengekalkan kestabilan, tanda-tanda kemerosotan mula kelihatan.
Fasa selepas Menua menunjukkan bahawa perluasan wilayah bukan sahaja membawa peluang, tetapi juga risiko yang besar. Ia mengingatkan kita bahawa setiap empayar mempunyai hadnya sendiri.
