Selepas kematian Kılıç Arslan I pada tahun 1107, Kesultanan Rum memasuki tempoh perebutan kuasa yang panjang. Anak-anaknya bersaing untuk menguasai takhta, sementara Byzantine dan Danishmendid mengambil kesempatan daripada kelemahan kerajaan Seljuk.
Akibatnya, kuasa Kesultanan Rum merosot dan wilayahnya menjadi semakin terpecah. Hanya selepas Mesud I, salah seorang anak Kılıç Arslan I, berjaya mengukuhkan kedudukannya sebagai sultan, kerajaan itu mula kembali stabil.
Mesud I memerintah sehingga kematiannya pada tahun 1155 atau 1156, dan takhta kemudiannya diwarisi oleh anaknya, Kılıç Arslan II. Berbeza dengan keadaan yang dihadapi datuknya beberapa dekad sebelumnya, Kılıç Arslan II mewarisi sebuah kerajaan yang telah mula pulih.
Namun, kedudukannya masih belum kukuh kerana beliau perlu berhadapan dengan pesaing dari dalam keluarga serta dinasti-dinasti Turki yang menguasai sebahagian Anatolia.
Pada ketika itu, Anatolia masih merupakan wilayah yang terbahagi antara beberapa kuasa. Byzantine menguasai sebahagian besar kawasan pesisir dan barat Anatolia, manakala Danishmendid menguasai banyak kawasan di bahagian tengah dan timur.
Di kawasan pedalaman pula terdapat kelompok Turkmen yang bergerak dan menetap di kawasan sempadan. Mereka memainkan peranan penting dalam perluasan kuasa Seljuk, tetapi tidak semestinya berada di bawah kawalan langsung sultan.
Salah satu pencapaian terbesar Kılıç Arslan II ialah kejayaannya menamatkan persaingan dengan Danishmendid. Selepas kematian Nureddin Mahmud Zengi pada tahun 1174, Kılıç Arslan II mempunyai ruang yang lebih luas untuk bertindak. Pada tahun 1175, beliau menawan Sivas, Tokat dan Niksar, manakala Malatya akhirnya jatuh ke tangan Kesultanan Rum pada tahun 1178.
Kejatuhan Danishmendid mengubah keseimbangan kuasa di Anatolia. Wilayah yang sebelumnya terbahagi antara dua dinasti Turki kini sebahagian besarnya berada di bawah Kesultanan Rum, dengan Konya sebagai pusat pemerintahan. Kesultanan Rum muncul sebagai kuasa Turki utama di Anatolia tengah dan timur, menguasai beberapa laluan perdagangan penting yang menghubungkan kawasan barat, timur dan Mediterranean.
Namun, semakin kuat Kesultanan Rum, semakin besar pula persaingannya dengan Empayar Byzantine. Maharaja Manuel I Komnenos masih berusaha mempertahankan pengaruh Byzantine di Anatolia, sementara pengembangan Seljuk dan pergerakan kelompok Turkmen semakin menekan sempadan empayar.
Ketegangan antara kedua-dua kuasa akhirnya membawa kepada kempen besar Byzantine pada tahun 1176. Kılıç Arslan II kini berhadapan dengan cabaran terbesar pemerintahannya, apabila tentera Manuel I bergerak jauh ke pedalaman Anatolia. Pertembungan yang berlaku di Myriokephalon akan menjadi salah satu peristiwa paling penting dalam sejarah Kesultanan Rum.
