Selepas tentera Bersekutu (Allies) menduduki Istanbul, bantahan rakyat semakin memuncak. Salah satu peristiwa yang paling dikenang ialah Perhimpunan Sultanahmet (Sultanahmet Mitingi). Ia merupakan satu siri demonstrasi besar-besaran yang berlangsung di Istanbul pada tahun 1919 selepas kekalahan Empayar Uthmaniyyah dalam Perang Dunia Pertama.
Kemuncaknya berlaku pada 23 Mei 1919, apabila dianggarkan lebih 200,000 orang berhimpun di kawasan Sultanahmet bagi membantah pendudukan İzmir oleh tentera Greece serta campur tangan kuasa Bersekutu terhadap wilayah Uthmaniyyah. Pada ketika itu, lautan manusia memenuhi dataran di hadapan Masjid Biru dan Hagia Sophia sambil mengibarkan bendera Uthmaniyyah dan menyeru agar tanah air mereka dipertahankan.
Ali Şükrü Bey merupakan antara tokoh yang menyokong gerakan penentangan ini. Sebagai wartawan dan ahli politik, beliau menggunakan ucapan serta penulisannya untuk menyemarakkan semangat mempertahankan tanah air. Pada ketika itu, perjuangan masih tertumpu di Istanbul, kerana ramai berharap ibu kota empayar masih mampu menjadi pusat mempertahankan kedaulatan negara.
Namun harapan itu tidak bertahan lama. Selepas Misak-ı Milli diluluskan oleh Parlimen Uthmaniyyah pada Januari 1920, British bertindak balas dengan menduduki Istanbul secara rasmi pada 16 Mac 1920. Ramai ahli parlimen dan pemimpin nasionalis ditangkap, manakala sebahagian lagi dibuang negeri ke Malta.
Dalam keadaan yang semakin berbahaya itu, Ali Şükrü meninggalkan Istanbul dan pulang ke Trabzon. Seperti ramai tokoh nasionalis lain, beliau menyedari bahawa perjuangan tidak lagi dapat diteruskan dari ibu kota yang berada di bawah kawalan tentera Bersekutu.
Tidak lama kemudian, beliau dipilih sebagai wakil Trabzon ke Dewan Perhimpunan Agung Kebangsaan (Türkiye Büyük Millet Meclisi) yang akan bersidang di Ankara. Pemilihannya menunjukkan bahawa beliau bukan sekadar dikenali sebagai bekas pegawai tentera atau wartawan, malah sebagai seorang pemimpin yang mendapat kepercayaan rakyat untuk mewakili suara mereka pada saat negara berada di ambang perpecahan.
Perjalanan dari Trabzon ke Ankara bukanlah sesuatu yang mudah. Anatolia ketika itu masih bergolak akibat peperangan, kekurangan kemudahan pengangkutan dan ancaman tentera Bersekutu serta pasukan yang menentang gerakan nasional. Namun, semakin ramai pegawai tentera, ahli politik, ulama dan orang awam sanggup menempuh perjalanan yang sukar demi menyertai gerakan yang dipimpin oleh Mustafa Kemal Paşa.
Bagi Ali Şükrü Bey, perjalanan ini membawa makna yang lebih besar daripada sekadar berpindah tempat. Ia melambangkan peralihan pusat kuasa daripada Istanbul, ibu kota Empayar Uthmaniyyah yang diduduki, kepada Ankara, sebuah bandar kecil di Anatolia yang bakal menjadi pusat kelahiran sebuah negara baharu.
