Selepas pindaan Perlembagaan pada 10 April 1928 yang menggugurkan peruntukan bahawa “agama negara ialah Islam”, Republik Turkiye secara rasmi bergerak ke arah sistem sekular. Langkah ini bukan sahaja mengubah hubungan antara agama dan negara, malah membuka ruang kepada pelbagai reformasi dalam bidang keagamaan.
Menurut catatan sejarah, tumpuan utama Mustafa Kemal Atatürk dalam soal reformasi ibadah berkisar kepada tiga perkara. Pertama ialah penggunaan bahasa Turki bagi takbir, azan, iqamah dan solat. Kedua ialah penggunaan bahasa Turki dalam khutbah supaya mesejnya dapat difahami secara langsung oleh jemaah. Ketiga ialah pelaksanaan solat dengan bacaan terjemahan al-Quran dalam bahasa Turki.
Bagi menjayakan matlamat tersebut, sembilan orang hafiz terkenal telah ditugaskan menjalankan kerja-kerja persediaan sebelum bulan Ramadan 1932. Mereka berkumpul di sebuah bilik di Dolmabahçe Palace. Di sinilah teks-teks keagamaan dalam bahasa Turki disemak dan diperhalusi. Sekiranya timbul sebarang keraguan mengenai pilihan perkataan atau terjemahan, pandangan Atatürk sendiri akan dirujuk dan keputusan akhir dibuat berdasarkan kehendaknya.
Pada masa yang sama, perhatian turut diberikan kepada bentuk bacaan azan yang bakal diperkenalkan. Seorang ahli muzik dari konservatori bernama İhsan Bey ditugaskan untuk menggubah melodi bagi azan dalam bahasa Turki.
Namun selepas beberapa percubaan dilakukan, pihak yang terlibat mendapati bahawa adalah mustahil untuk mengajar melodi baharu tersebut kepada semua bilal di Istanbul sebelum 1 Ramadan 1350 Hijrah, bersamaan 10 Januari 1932. Oleh itu, kebenaran sementara diberikan untuk terus menggunakan bentuk bacaan asal sehingga persediaan dapat disempurnakan.
Selepas persiapan yang dianggap mencukupi, beberapa elemen ibadah dalam bahasa Turki mula diperkenalkan kepada masyarakat. Pada malam Lailatul Qadar, 3 Februari 1932, al-Quran, takbir dan iqamah dalam bahasa Turki diperdengarkan dalam satu majlis maulid yang diadakan di Hagia Sophia.
Acara tersebut turut disiarkan secara langsung melalui radio. Buat pertama kali, masyarakat di pelbagai wilayah dapat mendengar pelaksanaan reformasi bahasa dalam ibadah secara serentak.
Dalam tempoh yang sama, kerajaan turut mendapatkan sokongan daripada Direktorat Hal Ehwal Agama atau Diyanet. Setelah menerima usul yang dibawa oleh kerajaan, institusi tersebut menyediakan teks rasmi azan dalam bahasa Turki. Teks yang telah diluluskan itu kemudiannya diedarkan ke seluruh wilayah serta kepada pihak wakaf yang bertanggungjawab menyelia masjid dan surau.
Menjelang awal Februari 1932, segala persediaan utama bagi memperkenalkan azan dalam bahasa Turki telah disempurnakan. Teksnya telah ditetapkan, melodinya telah dirangka, dan sokongan institusi agama negara juga telah diperoleh. Apa yang bermula sebagai idea dalam puisi Ziya Gökalp kini hampir menjadi realiti di seluruh negara.
